மௌனத்தின் உப்புப் படிவங்கள் 

மௌனம் ஏன் இத்தனை குரூரமாக இருக்கிறது மாயா?
ஒரு சொல்லுக்கும்
அதைப் பேசத் துணியாத ஒரு மனதுக்கும் இடையில்
நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு சொல்லைச் சொல்லிவிடுவதற்கும்
ஒரு பெருங்கடலைக் கடப்பதற்கும் இடையில்
இவ்வளவு தூரம் இருக்குமென்று நான் நினைக்கவில்லை.
நீ கேட்பது ஒரேயொரு சொல்லைத்தான்.
ஆனால்
எனக்குள் உறைந்திருக்கும் மௌனத்தின் 

பெரும்பாறையை
எந்த மொழியால் பிளப்பது?

குண்டூசியின் நுனியில் ஒரு மலையைச்
சுமந்துகொண்டு நிற்கிறேன்.
மொழிக்கிடங்கில் தொலைந்துபோன 

அந்த ஒற்றைச் சொல்லை
அகராதியின் இருண்ட பக்கங்களிலிருந்து 

மீட்டெடுப்பது எப்படி?
அது நாவின் நுனியில் அமர மறுக்கிறது.
தொண்டைக்குள் இறங்கும்போது
ஒரு பெருங்கடலாக விரிகிறது.
பேசத் தொடங்கினால் கரைந்து காணாமல் போய்விடுமா?
எனது மௌனத்தின் ஆழத்தில்
அதைப் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்.

உன்னிடம் திரும்பி வர முடியாத ஒரு நீண்ட பிரிவு
தன் கதவுகளை அடைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
எனது நாட்கள் கண்ணீரால் எழுதப்பட்டவை.
அவற்றின் மீது பிரிவின் வெம்மை 

தணியாமல் படர்ந்திருக்கிறது.
இரவுகளில் உன்னை நினைப்பதற்கும்
உன்னை மறப்பதற்கும் இடையில்
எவ்வளவு நேரம் விழித்திருக்கிறேன் என்பதை
என்னால் கணக்கிட முடியவில்லை.
வார்த்தைகளற்ற இந்த மௌனம்
உடைந்து சிதறிவிடாமல்
என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் கடைசிப் பிரயத்தனம்.
இந்தத் துயரத்தை
யாரிடம் சொல்லி என்னை ஆற்றிக் கொள்வது மாயா?
 
ஒரு சொல்லைச் சொல்லிவிடுவதற்காக
நான் எழுப்பிக்கொண்ட இந்தப் பாறையை
எந்தக் காலத்தால் உடைக்க முடியும்?
எனது நாட்கள்
கண்ணீரின் உப்புப் படிவங்களால்
ஒன்றன் மீது ஒன்றாக அடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
அவற்றின்மீது நீ இல்லாதிருத்தலின் வெம்மை
ஒரு கைவிடப்பட்ட நிலத்தின் வெயிலைப்போல
இரவும் பகலும் 

தணியாமல் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது.
ஒவ்வொரு நாளையும் கடந்து செல்வதென்பது
உன்னை மறப்பதல்ல மாயா,
உன்னை நினைவுகூர்ந்தபடியே
உன்னிடமிருந்து விலகிச் செல்லும்
ஒரு நீண்ட தண்டனையை 

எனக்கு நானே வழங்கிக்கொள்கிறேன்.
இதை யாரிடம் சொல்வேன்?

மனிதர்களிடம் சொற்கள் இருக்கின்றன.
ஆறுதல்கள் இருக்கின்றன.
எல்லாத் துயரங்களுக்கும் பெயர் சூட்டிவிட முடியும் எனும்
சிறிய ஆணவமும் இருக்கிறது.
ஆனால் 

பெயரிட முடியாத இந்தத் துயரத்தை
அவர்களிடம் எப்படிக் கொண்டுசெல்வது?

நான் இந்தக் கடலிடம் வந்தமர்கிறேன்.
இரவு கடலைப் போர்த்தியிருக்கிறது.
இரவின் மீது குளிர் அப்பியிருக்கிறது.
நான் சொல்லாமல் விழுங்கிய சொற்களை
அலைகளாக மாற்றி
எனக்குத் திருப்பித் தருகிறது.
நீயும் அப்படித்தான் மாயா.

என் நினைவுகளுக்குள் நீ வருகிறாய்.
எந்த அலையும்
தான் கொண்டு வந்த கடலைக்
கரையில் விட்டுவிட்டுச் செல்வதில்லை.
நானும் அப்படித்தான்.
மாயா,

இந்தக் கடலுக்கும் 

எனக்கும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது.
எத்தனை முறை கரையை அடைந்தாலும்
கடலால் கரையாகிவிட முடிவதில்லை.
எத்தனை முறை உன்னை நினைத்தாலும்
என்னால் உன்னிடம் திரும்பிவிட முடிவதில்லை.
இருவரும் அவரவர் எல்லைகளுக்குள் 

முடிவற்றுக் கிடக்கிறோம்.

இப்போது நீ மீண்டும் கேட்கிறாய்.
‘ஒரேயொரு வார்த்தையாவது பேசேன்’.
என்ன பேசுவது மாயா?
நீ இல்லாத நாட்களில் 

காலம் நகரவில்லை என்று சொல்வதா?
உனது பெயரை உச்சரிக்காத இரவுகளில்கூட
எனது கனவுகள் 

உனது குரலால் நிரம்பியிருக்கின்றன
என்று சொல்வதா?
அல்லது
மௌனத்தின் கண்ணீரால் உன்னிடம்
பேசிக்கொண்டிருப்பதைச் சொல்வதா?
எனக்குத் தெரியவில்லை.

சொற்கள் எப்போதும்
பேசுவதற்காக மட்டுமே பிறப்பதில்லை மாயா.
சில சொற்கள் ஒருவரை இழந்த பிறகு
அவருக்குள் தொடர்ந்து வாழ்வதற்காகப் பிறக்கின்றன.
சில சொற்கள்
எப்போதும் உச்சரிக்கப்படாமல் இருப்பதன் வழி
தமது முழுமையை அடைகின்றன.
எனக்குள் அப்படியொரு சொல் இருக்கிறது.
கடலின் அடியில் வெளிச்சம் நுழையாத இடத்தில்
தனது கடைசித் துடிப்பையும்
யாருக்கும் கேட்காமல் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும்
ஒரு சிறிய உயிரைப் போல.

நான் வாழ்ந்து முடிக்காத வாழ்க்கை
எனது நாட்களின்மீது 

சொற்களற்றுக் கிடக்கிறது மாயா.
சொற்களற்ற வெளியில்
இப்போதும் அமர்ந்திருக்கிறேன் நான்.
கடல் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.
நீ எங்கிருந்தோ 

எனது மௌனத்தைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய்.

- மனுஷி